رهام حسن زاده

نامه های در سرم انباشتههی سراغ از دست گرمت می گرفتگوش صدها قاصدک گفتم ولیدر مسیرت پشت هم مه می گرفت دیده ها را پای رویا میزنمگفته بودم حرف از این دوری نزنخود که دیدی تفرقه کرده کمینقیچی این بخت را بر هم نزن هر چه شد از آن شب منحوس بودخواب خوش دیدم به بد تعبیر شدناله ها کردم که از پیشم نریرفته ای و رفتنت تقدیر شد این من از خود بودنش بیزار گشتحس تلخی دارد این آوارگیهی فرار از خود سر آغوش توهی رسید...

ادامه مطلب