امام علی

به تاوان عَجْزی که عقل دارَدَش

جهانی ز توصیف گرفتار توست

به هر علم غیبی رجوع کرده ام

تویی آنکه عشق هم بدهکار توست

به (عین)ات عجایب همی مات ماند

که هر حرف نامت به صد معجزست

عجب دارد این سادگی در تو چون

که درمان دردی به هر تنگ دست

به لام لَمّاتَت درخشنده شد

همه تیرگی های این شب زده

به یک،(یا) قسم دادَمَش عشق را

به صد وصف زیبا به دل سرزده

شنیدم گدایی به مسجد شد و

ندای نیازش به مردم رسید

نکردند کمک آن مسلمانیان

علی آبرویش به آنجا خرید

میان نماز و رکوعت چنین

به یک عالمی عشق ورزی کنی

گدایت به انگشتری شاه شد

مگر میشود با کسی بد کنی

به نامت،به ذکرت،به یادت قسم

که هر گفته ای،از تو زیبا شده

چو راوی کند نقل این ماجرا

ذَکاتَت ادا در صَلاتَت شده

به بعدت هزاران نفر آمدند

رکوع و ذکات از ریا پا کنند

که در بند قرآن مثالت علی

دل سنگشان تا ابد جا کنند

نیامد دگر آیه ای از ولایت

به جز روز وصف اهورائیَت

تویی آن کسی که پیمبر کند

به تصنیف قُرب اِلَلٰهٖیَتْ

نمیدانم از تو چه گویم ولی

سوالی دم از بی جوابی کند

تو بودی که عمق نمازت طبیب

مداوای تیری به پایت کند

نمازت نشد باطل حتی

به دردی که مرد،خم کند

تو ایستاده ای در نمازی که آن

خضوع عظیمت نمایان کند

عجب دارد این الفتَت با خدا

یه جا عاری از یاد تیری ولی

گَهی با صدای گدایی چنین

به هم دردییَش از یه عالَم سری

رکوع و صلات و ذکاتت به غیر،

رسید این خبر بر دو عالم فزون

تویی بانی آیه های خدا

که احمد به تکبیرَت آید برون

نمیدانم از تو چه باشد به خلق

که هر کس گدایی به دامان توست

نمیدانم آیا خدا هم چو من

گرفتار عشقه خدایی توست

علی بودی و سینه ها میدرد

چنین کعبه از عشق والای تو

ولادت به کعبه نصیبت شد و

شهادت به مسجد سر انجام تو...

رُهٰام حَسَږ زاٰدِه